آدمهای نفرت انگیز، آدمهای ترسناک، آدمهای زشت، آدمهای عوضی، آدمهای کثیف، آدمهای....

از این روزهای زندگیم متنفرم. و فقط به تهش فکر می کنم. اونجایی که نگاه کنم به عقب بگم آخیش تموم شد.

به جهان بینی جدیدی از زندگی دست پیدا کردم. انقدر این چند سال له و شکسته شده ام که فکر می کنم الان زمانش است. زمان اینکه ترسها را کنار بگذارم، این لایه های عجیب و سخت را کنار بزنم و به خود واقعی ام برسم. برسم به اصلی که به من آرامش دهد. همه لحظاتی که با خواری و خفت و اشک گذشت، باید جبران بشوند. بالاخره من خود واقعی ام رو پیدا می کنم و پشت می کنم به عالم و آدم و قهقهه میزنم به لحظاتی که فرصت من برای آزاد زیستن بود و همه آدمها به جز من تصمیم گرفتند که چطور بگذرد. من خود واقعی ام را پیدا می کنم و لعنت می فرستم به تمام عذاب درونی و ترسهایی که در وجودم رخنه کرده است. من شاد و راضی میشوم از خودی که خودساخته است نه دگرساخته. من منم، حتی اگر کل دنیا از من متنفر باشند...........